De Hazelaar

De Hazelaar staat in bloei. De mannelijke bloemen laten zich in hun volle glorie zien

en hangen blinkend in de zon. De mooie gele slingers wiegen in de wind, alsof ze het

nieuwe seizoen alvast aankondigen. De vrouwelijke bloemen zijn lastiger te zien. Het

zijn de kleine rode knopjes, bijna niet zichtbaar.

Vorig jaar had ik ergens een hazelaar met hazelnoten in het park gezien. Maar ik heb

hem daarna niet meer terug gevonden. Nu was daar mijn kans. En ja hoor waar ik

dacht dat hij ongeveer moest staan, hingen de mannelijke bloemen sierlijk in de

winter zon.

Blij verrast liep ik verder. En wat bleek: een stukje verderop stond nóg een hazelaar.

Hetzelfde gebeurde de volgende dag, toen ik een andere route ging wandelen. Op

een kort stukje staan er wel een stuk of 10. Ik heb daar al honderden keren gelopen,

en toch waren ze me nooit echt opgevallen.

Elke wandeling langs mijn vertrouwde rondje laat me opnieuw zien: ik ben nooit

‘klaar’ met kijken. Er is altijd iets nieuws dat zich laat zien, iets dat me verrast. Iets

anders wat me ineens opvalt. En dat het ontdekken van een hazelaar me echt

oprecht blij maakt en mijn telefoon inmiddels vol staat met hazelaar foto’s.

De hazelaar staat voor wijsheid. Het komende jaar ga ik in ieder geval de Hazelaar

observeren, door de seizoenen heen, van bloem tot noot. En zien welke wijsheid zich

aan mij gaat openbaren, niet door te zoeken, maar door aanwezig te zijn.